BİR GECE

On dört asır evvel yine bir böyle geceydi
Kumdan ayın on dördü bir öksüz çıkıverdi
Lakin o ne hüsrandı ki hissetmedi gözler
Halbuki kaç bin senedir bekleşmedelerdi
Nerden görecekler göremezlerdi tabi
Bir kere zuhur ettiği çöl en sapa yerdi
Bir kere de ma’mure-i dünya o zamanlar
Buhranlar içindeydi bu günden de beterdi
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta
Dişsiz mi bir insan onu kardeşleri yerdi
Fevza bütün afakını sarmıştı zeminin
Salgındı bugün Şark’ı yıkan tefrika derdi.
 
Derken büyüyüp kırkına gelmişti ki öksüz
Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi
Bir nefhada kurtardı insanlığı o masum
Bir hamlede kayserleri kisraları serdi
Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi,
Zulmün ki, zeval aklına gelmezdi, geberdi
Alemlere rahmetti evet şer’i mübini
Şehbalini adl isteyenin yurduna gerdi
Dünya neye sahipse onun vergisidir hep
Medyun O’na cemiyeti medyun O’na ferdi
Medyundur o masuma bütün bir beşeriyyet
Ya Rab! Bizi mahşerde bu ikrar ile haşret.
MEHMET AKİF ERSOY

      BAŞLARKEN
     Yazılarımın ilk defa okuyucuyla buluşacağı bir sitede yazı yazmaya başlamanın heyecanını yaşarken, bir taraftan da ilk yazımın konusuna karar vermeye çalışıyordum. Hayatımda bir ilki yapacak olmanın verdiği şevkle ‘muhabbet’ konulu bir yazı yazmak istedim. İnsanoğlundaki muhabbet duygusu… Sonra düşündüm ki her şeyden önce; nefsimizden, ailemizden, belki hayallerimizden, kendi arzu ve isteklerimizden önce muhabbet duymamız gereken bir zat var ki Âlemler O zatın yüzü suyu hürmetine yaratılmış… Evet O zat Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (SAV)’dir. Bu konuyla alakalı Efendimiz (SAV) ve Müslümanların emiri Hz. Ömer (ra) arasındaki şu konuşmaya bakalım:
     
       Hz. Ömer (ra), o büyük sahabe efendilerimizden biri, Hz. Ebubekir(ra)’le infak ( Allah rızası için, dine hizmet etmek için malını mülkünü hatta canını, vaktini feda etmek) noktasında tatlı bir yarış içinde olan biri, halifeliği döneminde devletini adalet içinde yöneten biri, Peygamber Efendimiz (SAV)’in ‘benden sonra bir Peygamber daha gelecek olsaydı o Ömer olurdu’ dediği kişi bir gün Efendimiz (SAV)’e olan sevgisini belirtmek için der ki: ‘ Ya Resulallah! Nefsimden sonra en çok seni seviyorum’ Efendimiz (SAV) ise: ‘Olmadı Ya Ömer. Beni nefsinden daha çok sevmedikçe kurtulamazsın..’ Bundan sonra Hz. Ömer (ra) ‘Şimdi seni nefsimden de daha çok seviyorum Ya Resulallah…’ diyerek nasıl olması gerekiyorsa o şekilde Efendimiz (SAV)’i sevdiğini gösterir. Burada niyetim asla böyle bir sahabe efendimizi haşa yetersiz göstermek değil, kendi acziyetimizi hatıra getirmek.. Kendimize bir ideal bir ufuk çizmek benim asıl niyetimdi. Hayattaki idealimiz Peygamber Efendimiz (sav)’i her şeyden, herkesten daha çok sevmemiz olmalı. Ve hayatımızı O’nun bizi seveceği işlerle bir kanaviçe dokur gibi özenle örgülememiz…
       
       Hristiyanlar şuna inanırlar: Tanrı, bütün insanların günahını affetmek için oğlu olan Hz. İsa’yı çarmıha gerdirip  ona acı çektirmiştir. Yani oğlunu insanlar için feda etmiştir.(Aslında çarmıha gerilen Hz. İsa değildi, onu ele veren bir haindi. Hz. İsa Allah tarafından semaya yükseltilmiştir.). Tamamiyle çarpık olduğu belli olan bu inanışı şöyle düşünemez miyiz acaba:
     
       Yüce Rabbimiz insanoğluna olan merhameti sebebiyle, kendi Sevgilisini dünyaya yollamıştır ta ki insanoğluna doğru yolu göstersin de insanlar yanlış yollara sapmasın.. Haşa, Yüce Rabbimiz bilmiyor muydu Efendimiz (SAV)’in ne acılar çekeceğini bu dünyada? Taif’te taşlanacağını, Kabe’de başına işkembeler konacağını.. Hepsini biliyordu. Ama yine de yolladı O kutlu Nebi’yi ve dinini tamamladı.. Bir bakıma kendi Sevgilisini, insanlara olan merhameti sebebiyle feda etti.

     Mehmet Akif Ersoy… Milli şairimiz…Ne kadar güzel tasvir etmiş Efendimiz (SAV)’in doğduğu zemini. İnsanların nasıl bir hal içinde olduklarını çok güzel anlatmış:
‘’ Bir kere zuhur ettiği çöl en sapa yerdi
Bir kere de ma’mure-i dünya o zamanlar
Buhranlar içindeydi bu günden de beterdi
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta
Dişsiz mi bir insan onu kardeşleri yerdi’’

      İşte böyle bir ortama bir Güneş doğmuştu.. Karanlıklar nura boğulmuştu.. Yeryüzü ilahi mesajlara açık hale gelmişti.. Her gün farklı bir emir geliyordu mü’minlere ötelerden, müjdeler, ümitler.. Efendimiz (SAV) bu dünyada, cahiliye devrinde merhametsizce kız çocuklarını diri diri toprağa gömen bir topluluğu melekler üstü bir seviyeye yükselterek onları kurtarmıştı. Ahirette de bizler için Yüce Rabbimize yalvaracak, bizsiz cennete bile girmek istemeyecek.. Bizim için bu kadar uğraşan, akıbetimizi bizden daha çok düşünen bir Peygamberi sevmemek vefasızlık olmaz mı?
      
       Bizler görmedik Efendimiz (SAV)’i. Tek ümidimiz, Efendimiz (SAV)’in ‘kardeşlerim’ sözüne muhatap olabilmek..  Bunun için de sanırım Efendimiz (SAV)’e benzemeye çalışmamız gerekiyor.. O’nu aklımızdan çıkarmamak, her hareketimize ‘acaba Efendimiz (SAV) nasıl davranırdı’ diye dikkat etmek.. Belki gereksiz müzikler dinlemek yerine Efendimiz (SAV)’i anlatan ezgiler dinlemek.. 
     
       İçinde bulunduğumuz KUTLU DOĞUMU fırsat bilerek Efendimiz (SAV)’e daha çok salat-u selam getirebiliriz. Efendimiz (SAV)’i anlatan kitaplar okuyup, O’nu daha iyi anlamaya çalışıp O’nun hal ve hareketlerini hayatımıza hayat kılabiliriz..
     
        İlk yazımın son satırlarını yazarken şunu belirtmek isterim ki büyük din alimleri Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (SAV)’i her yönüyle anlatabilmek için ciltlerle kitaplar yazıyorlar.. O’nun Peygamberlik yönünü, eşlerine muamelesini, çocuklarına, torunlarına, gençlere muamelesini, aklı az olanlara, günahkarlara karşı muamelesini, askerlik yönünü, ticaret ahlakını anlatan ciltlerle kitaplar bulmak mümkün.. Ben yukarıda yalnızca neden Efendimiz (SAV)’i sevmemiz gerektiğini anlatmaya çalıştım. Sürçü lisan ettimse affola..    

     İnşallah tekrar görüşmek dileğiyle..